Saygı mı bitti, yoksa biz mi değiştik?
Servet Kilci
Bir zamanlar büyüklerin yanında yüksek sesle konuşmak ayıp sayılırdı. Otobüste yaşlı biri ayakta kalmaz, mahallede herkes birbirini tanır, selam vermek bir nezaket değil, bir zorunluluk gibi görülürdü. Peki şimdi ne oldu?
Bugün aynı sokakta yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor. Aynı evin içinde bile göz göze gelmeden geçen günler var. Herkes konuşuyor ama kimse dinlemiyor. Tartışmalar fikir üretmek için değil, karşı tarafı susturmak için yapılıyor.
Saygı mı bitti, yoksa biz mi değiştik?
Aslında saygı bir anda yok olmadı. Yavaş yavaş hayatımızdan çıktı. Önce acelelerimiz arttı, sonra tahammülümüz azaldı. Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı ama ilişkilerimizi bir an da yüzeyselleştirdi. Artık birine “nasılsın?” diye sormak yerine bir mesaj göndermek yetiyor. Ama o mesajda samimiyet eksik. Samimiyeti gösteren şey ise emojiler oldu.
Belki de saygı bitmedi ama bizim önceliklerimiz değişti. Eskiden insan ilişkileri hayatın merkezindeydi, şimdi ise hız, başarı ve bireysellik ön planda. “Ben” duygusu büyüdükçe “biz” küçüldü.
Oysa saygı büyük laflar değil, küçük davranışlarda gizlidir. Birine söz hakkı vermek, dinlemek, anlamaya çalışmak… Bunlar kaybolmadı, sadece ihmal edildi.
Değişen bu düzen içinde biz ne yapacağız? Akıntıya kapılıp saygının tamamen yok olmasını mı izleyeceğiz, yoksa küçük adımlarla onu yeniden hayatımıza mı katacağız?
Ve son söz…
Toplumları ayakta tutan yasalar değil, insanların birbirine gösterdiği saygıdır.
